Η οξεία προστατίτιδα είναι μια φλεγμονώδης νόσος, συνήθως λοιμώδους φύσης, η οποία συνοδεύεται από οίδημα και σχηματισμό ελκών στους ιστούς του ομώνυμου οργάνου. Παλαιότερα εικαζόταν ότι οι ηλικιωμένοι άνδρες επηρεάζονταν κυρίως, αλλά οι μελέτες δείχνουν ότι η παθολογία έχει γίνει σημαντικά «νεότερη». Και επί του παρόντος η προστατίτιδα εμφανίζεται σε μεσήλικες ασθενείς.
Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, επιτρέπεται η χρήση όχι μόνο φαρμάκων, αλλά και λαϊκών θεραπειών σε συνεννόηση με έναν ειδικό.
Αιτίες παθολογίας
Η οξεία προστατίτιδα διαγιγνώσκεται στο 30-50% των ανδρών, τις περισσότερες φορές σε ηλικία εργασίας, δηλαδή μεταξύ 30 και 50 ετών. Αυτή η φλεγμονή οδηγεί σε:
- στυτική δυσλειτουργία?
- Αγονία;
- Κατάθλιψη.
Ο αιτιολογικός παράγοντας της νόσου είναι κυρίως μη ειδικοί λοιμογόνοι παράγοντες. Αυτοί είναι παθογόνοι μικροοργανισμοί όπως E. coli, σταφυλόκοκκοι, στρεπτόκοκκοι κ.λπ. Αλλά μερικές φορές η οξεία προστατίτιδα προκαλείται από άλλα παθογόνα που σχετίζονται με σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα – χλαμύδια, ουρεαπλάσμωση, γονόρροια, μυκοπλάσμωση. Συχνά η αιτία είναι μια ευκαιριακή μικροχλωρίδα - μύκητες Candida.
Οι κύριοι λόγοι για την ανάπτυξη της προστατίτιδας είναι οι λοιμώξεις, συνήθως μέσω της διακαναλικής οδού. Αυτό συμβαίνει μέσω των αγωγών του προστάτη. Δεδομένου ότι ανοίγουν στο τοίχωμα της οπίσθιας ουρήθρας, η ανάπτυξη προστατίτιδας επηρεάζεται από την παρουσία μιας ασθένειας όπως η ουρηθρίτιδα.
Η οξεία κυστίτιδα (φλεγμονή της ουροδόχου κύστης που προκαλείται από βακτήρια) είναι σπάνια στους άνδρες. Ωστόσο, εάν ισχύει αυτό, τότε σε τέτοιες περιπτώσεις υποφέρει ο προστάτης, στον οποίο διεισδύει η παθογόνος μικροχλωρίδα. Η εισαγωγή βακτηρίων στο όργανο γίνεται πολύ πιο γρήγορα εάν υπάρχουν ταυτόχρονες παθολογίες - πέτρες στην ουρήθρα, που δημιουργούν αυξημένη ενδοουρηθρική πίεση.
Μερικές φορές είναι δυνατό να αναπτυχθεί μια φλεγμονώδης διαδικασία λόγω της διείσδυσης της μόλυνσης μέσω της κυκλοφορίας του αίματος, αφού ο προστάτης τροφοδοτείται από ένα ανεπτυγμένο αρτηριακό και φλεβικό δίκτυο. Αυτό συμβαίνει όταν υπάρχουν χρόνιες εστίες φλεγμονής στο σώμα, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον προστάτη. Οι λοιμώξεις μεταδίδονται αιματογενώς μέσω της ιγμορίτιδας, της αμυγδαλίτιδας, της βρογχίτιδας ακόμη και της τερηδόνας.
Η παρουσία χολοκυστίτιδας (νόσος της χοληδόχου κύστης) οδηγεί επίσης στην ανάπτυξη οξείας προστατίτιδας. Μερικές φορές είναι δυνατή η λεμφογενής μετάδοση της λοίμωξης από το έντερο (σε πρωκτίτιδα και κολίτιδα).
Μη λοιμώδεις παράγοντες στην ανάπτυξη της προστατίτιδας είναι η παρουσία απόφραξης των πυελικών αγγείων, η ακανόνιστη σεξουαλική ζωή και οι διαταραχές της. Η προστατίτιδα είναι ιδιαίτερα πιθανή σε άνδρες που κάνουν διαλείπουσα σεξουαλική επαφή.
Οι παράγοντες που προκαλούν την ασθένεια είναι:
- καθιστικός τρόπος ζωής?
- πεπτικές διαταραχές (κυρίως συχνή δυσκοιλιότητα).
- υποθερμία και μειωμένη ανοσία.
- κιρσοί;
- υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ.
Βασικά σχήματα
Υπάρχουν τρεις μορφές της νόσου:
- Καταρροϊκός. Ειδικά οι πόροι του προστάτη φλεγμονώνονται, αλλά δεν υπάρχουν αλλαγές σε μακροοικονομικό επίπεδο. Στους ίδιους τους αγωγούς, παρατηρούνται διεργασίες εκφυλισμού του επιθηλίου του δέρματος, εμφανίζεται ένα ελαφρύ πρήξιμο στο στρώμα, τα αγγεία είναι γεμάτα αίμα.
- Περικάρπιου. Τόσο η αντίστροφη ανάπτυξη της διαδικασίας όσο και η αύξηση είναι πιθανές όταν η προστατίτιδα περνά σε ωοθυλακική μορφή και η φλεγμονώδης διαδικασία επηρεάζει ήδη τον ιστό του αδένα του προστάτη. Το όργανο διευρύνεται και γίνεται χαλαρό. Γύρω από τα κανάλια εμφανίζονται εστιακά διηθήματα.
- Παρεγχυματικός. Το πιο σοβαρό στάδιο της νόσου. Η φλεγμονώδης διαδικασία επηρεάζει ολόκληρο τον αδένα και σχηματίζεται απόστημα. Εάν η πορεία της νόσου είναι δυσμενής, μπορεί να εμφανιστεί ένα άνοιγμα και να εισέλθει πύον στα έντερα, την ουροδόχο κύστη και την ουρήθρα.
Συμπτώματα
Τα κοινά σημεία περιλαμβάνουν εξασθενημένη ούρηση, πόνο και συμπτώματα μέθης – αδυναμία, ναυτία, έμετος, ζάλη και άλλα δυσάρεστα φαινόμενα που προκαλούν δυσφορία.
Τα υπόλοιπα συμπτώματα της οξείας προστατίτιδας αντιστοιχούν στα στάδια ανάπτυξης της διαδικασίας:
| στάδιο | Συμπτώματα |
|---|---|
| Καταρροϊκός | Τα πρώτα σημάδια είναι ένα αίσθημα βάρους και πόνος στο περίνεο. Εμφανίζονται δυσουρικές διαταραχές, δηλαδή διαταραχές στην ούρηση, αυξημένη συχνότητα και εμφάνιση πόνου ή τσιμπήματος κατά τη διάρκεια της διαδικασίας. Η θερμοκρασία του σώματος συνήθως παραμένει φυσιολογική, μερικές φορές αυξάνεται ελαφρά. Η διάγνωση σε αυτό το στάδιο περιλαμβάνει εξέταση των εκκρίσεων του προστάτη. Μπορεί να είναι αύξηση του αριθμού των λευκοκυττάρων και παρουσία βλεννογόνων-πυωδών νημάτων. Μια εξέταση ούρων δείχνει αύξηση των λευκοκυττάρων. Σε αυτό το στάδιο, το μασάζ του προστάτη δεν συνταγογραφείται λόγω επώδυνων αισθήσεων. Ωστόσο, η θεραπεία με φάρμακα σάς επιτρέπει να απαλλαγείτε από την παθολογία μέσα σε 7-10 ημέρες |
| Θυλακιώδης | Τα συμπτώματα θα είναι πιο έντονα. Αυτό το στάδιο συνοδεύεται από θαμπό, πονεμένο πόνο που εντοπίζεται στο περίνεο αλλά μπορεί επίσης να ακτινοβολεί στον πρωκτό, το ορθό ή την οσφυϊκή περιοχή. Η ούρηση γίνεται τόσο επώδυνη που είναι δυνατή η κατακράτηση ούρων. Οι κινήσεις του εντέρου είναι δύσκολες, επίσης λόγω του έντονου πόνου. Η θερμοκρασία του σώματος αυξάνεται στους 38 βαθμούς, η γενική κατάσταση της υγείας επιδεινώνεται. Ο ασθενής βιώνει:
|
| Παρεγχυματώδης | Με οξεία παρεγχυματική προστατίτιδα, η θερμοκρασία αυξάνεται στους 39 βαθμούς. Εμφανίζεται πυρετός ή ρίγη. Η ούρηση μπορεί να είναι συχνή, αλλά συνήθως είναι δύσκολη και μπορεί ακόμη και να σταματήσει τελείως επειδή η προσπάθεια εκκένωσης της κύστης συνοδεύεται από έντονο πόνο. Εμφανίζεται μετεωρισμός, η πέψη διαταράσσεται και εμφανίζεται δυσκοιλιότητα. Ο πόνος γίνεται αισθητός στο ορθό. Περνούν από πόνο σε σφύζει. Ένα άτομο προσπαθεί να βρει μια θέση στην οποία δεν αισθάνεται πόνο (τις περισσότερες φορές όταν ξαπλώνει με τραβηγμένα τα πόδια του). Στην οξεία μορφή της προστατίτιδας, ο αδένας του προστάτη διευρύνεται και διογκώνεται. Λευκή ή κιτρινωπό-πράσινη έκκριση μπορεί να εμφανιστεί από την ουρήθρα |
Οι συνέπειες της οξείας προστατίτιδας μπορεί να είναι σήψη (γενική δηλητηρίαση αίματος), κυστίτιδα ή πυελονεφρίτιδα. Εάν η ασθένεια εξελιχθεί με τέτοιες επιπλοκές, ο ασθενής πρέπει να νοσηλευτεί. Ωστόσο, σε ήπιες περιπτώσεις, η παθολογία μπορεί να αντιμετωπιστεί στο σπίτι.
Θεραπεία
Η θεραπεία για την οξεία προστατίτιδα πρέπει να είναι ολοκληρωμένη. Στόχος της θεραπείας είναι η εξάλειψη της αιτίας της νόσου, δηλαδή των παθογόνων μικροοργανισμών. Σε τέτοιες περιπτώσεις, χρησιμοποιούνται αντιβιοτικά ή συνδυασμός τους, καθώς ένα φάρμακο σπάνια έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Με την έγκαιρη θεραπεία, τα συμπτώματα εξαφανίζονται γρήγορα, κυριολεκτικά μέσα σε λίγες ημέρες. Ωστόσο, ο γιατρός συνταγογραφεί μια πορεία τουλάχιστον 4 εβδομάδων για να καθαρίσει πλήρως το σώμα από επιβλαβή βακτήρια, να αποτρέψει τις υποτροπές και τη χρονιότητα της διαδικασίας.
Τα αντιβιοτικά συνταγογραφούνται μόνο με βάση τα αποτελέσματα των δοκιμών που έχουν εντοπίσει τον αιτιολογικό παράγοντα της νόσου και την αντοχή του σε ορισμένα φάρμακα. Λαμβάνονται επίσης υπόψη και άλλοι παράγοντες. Για παράδειγμα, τα φάρμακα από την ομάδα των αμινογλυκοσιδών και των β-λακταμών διεισδύουν ελάχιστα στον ιστό του προστάτη.
Τα αντιβιοτικά από την ομάδα των φθοριοκινολονών και των μακρολιδίων έχουν υψηλότερη διεισδυτική ικανότητα.
Αλλά δεν είναι μόνο η ικανότητα διείσδυσης που είναι σημαντική, αλλά και η ισχύς του βακτηριοκτόνου αποτελέσματος. Ως εκ τούτου, μερικές φορές συνταγογραφούνται μακρολίδες και άλλα φάρμακα. Οι μορφές απελευθέρωσης τέτοιων φαρμάκων μπορεί να είναι διαφορετικές.
Τα κεριά χρησιμοποιούνται σπάνια. Σε σοβαρές περιπτώσεις της νόσου, ενδείκνυται η ενδοφλέβια χορήγηση αντιβιοτικών (συμπεριλαμβανομένου του νοσοκομείου). Σε ήπιες περιπτώσεις, η θεραπεία πραγματοποιείται σε εξωτερική βάση και ο ασθενής παίρνει τα δισκία στο σπίτι.
Για την ανακούφιση του πόνου, χρησιμοποιούνται αναλγητικά και αντιφλεγμονώδη μη στεροειδή φάρμακα. Μειώνουν τη θερμοκρασία, αλλά μερικές φορές συνταγογραφούνται επιπλέον αντιπυρετικά. Εάν ο πόνος είναι έντονος, εφαρμόζεται βραχυπρόθεσμη χρήση οπιούχων.
Στη θεραπεία της οξείας προστατίτιδας, η κατανάλωση άφθονων υγρών παίζει σημαντικό ρόλο, κατά προτίμηση χυμού cranberry ή αφέψημα τριανταφυλλιάς, για την έκπλυση του ουροποιητικού συστήματος, τη μείωση της δηλητηρίασης και την πρόληψη της ανάπτυξης κυστίτιδας και πυελονεφρίτιδας. Χρησιμοποιούνται ήπια καθαρτικά όπως η βαζελίνη.
Εάν έχετε προβλήματα με την ούρηση, μπορεί να συνταγογραφηθούν αντισπασμωδικά και άλφα αποκλειστές.
Εάν έχετε μυϊκές κράμπες, πάρτε μυοχαλαρωτικά.
Λαϊκές θεραπείες
Η θεραπεία της νόσου με λαϊκές θεραπείες είναι δυνατή μόνο ως πρόσθετη θεραπεία που ενισχύει την επίδραση της λήψης φαρμάκων.
Ένα δημοφιλές λαϊκό φάρμακο είναι οι σπόροι κολοκύθας. Είναι αποδεδειγμένο ότι περιέχουν πολύ ψευδάργυρο, ο οποίος έχει αντιφλεγμονώδη δράση. Για να λάβετε την απαιτούμενη δόση αυτής της ουσίας, αρκεί να καταναλώνετε 30 g αποφλοιωμένων ωμών σπόρων μία φορά την ημέρα πριν από τα γεύματα.
Μπορείτε να φτιάξετε ένα μείγμα από σπόρους κολοκύθας (όχι τηγανητό) και μέλι:
- Αλέστε 500 γραμμάρια καθαρών πρώτων υλών με μύλο ή μπλέντερ.
- Προσθέστε ένα ποτήρι όχι πολύ υγρό μέλι.
- Ανακατεύουμε καλά μέχρι να επιτευχθεί τέτοια σύσταση ώστε το μείγμα να μπορεί να γίνει μπαλάκια στο μέγεθος ενός καρυδιού.
Το προϊόν φυλάσσεται στο ψυγείο. Πρέπει να τρώτε 1-2 από αυτές τις μπάλες καθημερινά μισή ώρα πριν από τα γεύματα. Το φάρμακο πρέπει να μασάται καλά και να μην καταπίνεται αμέσως.